هجرت

حالا حتی ساعت هایمان هم یکی نیست.
هوایمان.
چشم انداز های هر روزه مان.
دوستانمان و مکان هایمان.

حالا دنیاهایمان به قدری دور و متفاوت شده است که وقتی او از غمهایش سخن می گوید من بوکلت می سازم برای تحویل ام.
و وقتی من در چهاردیواری دورافتاده ام همه غمهای جهان را به یاد می آورم او از کوه ها بالا می رود.

همین است ؟
«از دست دادن» شبیه همین است ...؟

نوشتن ......